Umaakyat ang mataas na landas sa itaas ng kapatagan, sumisikip habang tumataas, at ang tanging kasama ay matibay na tungkod. Ang butil ng tungkod na sira na sa paggamit ay pinakinis ng mahabang gamit, sagisag ng pag-asa sa sarili at tahimik na mga paglalakbay. Sa tuktok, humihinto ang Ermitanyo, hawak ang parol nang malapit. Ang liwanag nito, pigil, ay nagtitipon hindi malayo sa kanyang mga bota. Nawawala ang iba pang mundo: walang lungsod, walang ingay, tanging hangin at tahimik na mga anyo ng bundok sa ilalim ng malambot na manipis na ulap ng tagtuyot. Ito ang lugar kung saan ang pag-iisa ay hindi pakiramdam ng kawalan, kundi kailangan—tanaw kung saan mas matalas ang pagninilay kaysa sa salita.
Ang parol ay yari sa tanso, luma ang anyo, may takip upang tabingan ang apoy mula sa biglaang bugso. Bagay ito na maaaring masumpungan sa kagamitan ng kawal mula sa ibang siglo, sa tabi ng matitibay na pantalon na tumagal sa alikabok at araw sa kakaibang mga kontinente. Ang mga pantalong ito, tinahi ng kamay o makina, ay minsang nagmartsa sa malalayong burol at pampang ng ilog, dala ng mga kailangang maglaho sa lupa, hindi sumisigaw ni kumikinang. Dinala ng mga mangangalakal ang telang gaya nito sa kamelyo at riles mula sa mga pamilihan kung saan nagtatagpo ang Ilog Indus at ang mga daan ng Persa, kung saan ang hangin mismo ay pakiramdam na lutong sa araw at walang humpay. Ang tela, matigas at hindi palabas, ay pinahahalagahan ng mga kailangang tumagal sa mga elemento at magpatuloy, matagal pagkatapos kumupas ang mas maliwanag na mga watawat.
Sa ilalim ng mga paa ng Ermitanyo, tuyo ang lupa, ngunit hindi baog. Yumuyuko ang matataas na damo sa hangin, mabigat sa buto at umuugoy, hinubog ng parehong araw na nagpaputi sa mga toldang itinayo malapit sa gilid ng landas. Sa huling hapon, kapag humahaba ang liwanag, sinasalo ng mga damong ito ang huling sinag, ginagawang banayad na gumugulong na dagat ang mga burol. Dating nagbantay dito ang mga pastol sa kanilang mga kawan, nagtitiwala sa kubli mula sa init at sa pagtatago mula sa malalayong mata. Sa mga lugar na ito, ang tahimik ay hindi lamang kawalan kundi piniling bagay, at ang tanging ingay ay ang malambot na kaluskos habang tumatakbo ang daga patungo sa lungga sa ilalim ng mga ugat ng ligaw na trigo.
Ang pag-iisa, dito, ay hindi kalungkutan. Ito ay linang na paghinto, gaya ng katahimikan bago ang tag-ulan o ang hinto na bumabalot sa tolda habang ibinubuhos ang tsaa mula sa lumang lalagyan. Ang mga kamay ng Ermitanyo, may kalyo mula sa mga araw ng paglalakbay, ay maaaring abutin ang biskuwit na inihurno sa bukas na baga o isang dakot ng inihaw na garbansos, payak na pagkaing madadala nang ilang linggo sa supot na luma na. Noong unang panahon, natikman ng mga manlalakbay ang parehong mga bagay habang minamapa ang mga hangganan ng disyerto at ang mga gilid ng imperyo, nagtitiwala sa sariling payo at sinusukat ang bawat hakbang sa abot ng parol.
Ngayon, maaari kayong maglakad nang may layunin sa madaling-araw, dalhin lamang ang kayang pasan sa inyong likod. Maaari ninyong ayusin ang isang bagay gamit ang karayom at matibay na sinulid, tagpiin ang kapote o supot upang tumagal pa ng isa pang panahon. Maaaring gugulin ang mga tahimik na oras sa pagtitimpla ng tsaa sa maliit na apoy, o pagbabasa sa liwanag ng parol sa sariling bintana, ang mundo sa labas ay malabo sa katahimikan ng papasok na hamog. Ang landas ng Ermitanyo ay hindi tungkol sa pagtakas, kundi sa pagpili kung aling mga tinig at aling kasama ang tatanggapin sa loob ng maliit na bilog ng parol.
Ang kulay ng suwerte ngayon ay dilaw-kayumanggi.
Lucky Color: Khaki — #F0E68CDalhin ninyo ang tahimik, kahit sa ingay.
Inihahayag ng matiyagang hakbang ang daan.